چون نگاه از بس به ذوق جلوه همدوشیم ما

چون نگاه از بس به ذوق جلوه همدوشیم ما

یک مژه تا وا شود صد دشت آغوشیم ما

حیرت ما از درشتی‌های وضع عالم است

دهرتاکهسار شد آیینه می‌جوشیم ما

شمع فانوس حباب از ما منورکرده‌اند

روشنی داریم چندانی که خاموشیم ما

چشم‌بند غفلت هستی تماشاکردنی‌ست

دهر شور محشرست و پنبه در گوشیم ما

ساز تشویش عدم از هستی ما می‌دمد

عافیت بی‌اضطرابی نیست تا هوشیم ما

شعله‌گر دارد مقام عافیت خاکسترست

به که طاقتها به دست عجزبفروشیم ما

آمد و رفت نفس پر بی‌سبب افتاده است

کیست تا فهمد که از بهر چه می‌کوشیم ما

زندگی تنها وبال ما نشد ز اقبال عجز

نیستی هم بار تکلیف است تا دوشیم ما

احتیاط ظاهر امواج عجز باطن است

بسکه می‌بالد شکست دل زره پوشیم ما

راه مقصد جزبه سعی ناله نتوان کرد طی

چون جرس بی‌درد هم ای کاش بخروشیم ما

چون نگه صد مدعا از عجز مابی‌پرده است

نیست‌فریادی به این شوخی که خاموشیم ما

یاد ما بیدل وداع وهم هستی‌کردن است

تا خیالی در نظر داری فراموشیم ما