به رشته‌ات اثر وهم مدعاست گره

به رشته‌ات اثر وهم مدعاست گره

تو گر ز بند هوس وا شوی کجاست گره

طلسم وحشتی ای بیخبر چه خود رایی‌ست

که شبنم تو به بال و پر هواست گره

ز آرمیدگی دل فریب امن مخور

به هر شراری ازین سنگ شعله‌هاست گره

ره تردد اقبال‌کیست بگشاید

که از قلمرو ما تا پر هماست‌گره

نکرد سعی نفس‌ها علاج کلفت دل

گداخت تار و ز سختی همان بجاست‌گره

ادب نفس شمر انتظار جلوهٔ‌کیست

چو شمع بر سر مژگان نگاه ماست‌گره

سپند خوبش بر آتش زدیم و خاک شدیم

هنوز بر لب ما عرض مدعاست‌گره

چو غنچه‌ای که شود خشک بر سر شاخی

در آستین امیدم کف دعاست گره

چو سبحه تفرقهٔ دل ز بس جنون اثرست

به ساز پیکرم از یکدگر جداست‌گره

ز کار بسته بلند است قدر راست روان

در آن بساط که نی قد کشد عصاست‌گره

نفس مسوز به کلفت شماری اوهام

به قدر قطره درین بحر عقده‌هاست گره

چسان به عرض رسد حرف مدعا بیدل

که ناله در نفس ناتوان ماست‌گره