غباریم زحمتکش بادها

غباریم زحمتکش بادها

به وحشت اسیرند آزادها

امل‌ها به دوش نفس بسته‌ایم

سفر یک قدم راه و این زادها

جهان ستم چون نیستان پر است

ز انگشت زنهار فریادها

به هر دامی از آرزو دانه‌ای‌ست

گرفتار خویشند صیادها

برون آمدن نیست زین آب وگل

بنالید ای سرو و شمشادها

فسردن هم آسوده جان می‌کند

به هر سنگ خفته‌ست فرهادها

غنیمت شمارند پیغام هم

فراموشی است آخر این یادها

بد و نیک تا کی شمارد کسی

جهان است بگذر ز تعدادها

چه خوب‌و چه‌زشت از نظر رفته‌گیر

پری می‌زنند این پریزادها

به پیری ستم کرد ضعف قوی

مپرسید از این خانه آبادها

به صید نقب ازین بیش نشکافتیم

که تا آب و خاک است بنیادها

ز نقش قدم خاک ما غافل است

همه انتخابیم ازین صادها

نوی بیدل از ساز امکان نرفت

نشد کهنه تجدید ایجادها