همه راست زین چمن آرزو، که به کام دل ثمری رسد

همه راست زین چمن آرزو، که به کام دل ثمری رسد

من و پرفشانی حسرتی، که ز نامه گل به سری رسد

چقدر ز منت قاصدان، بگدازدم دل ناتوان

به بر تو نامه‌بر خودم، اگرم چو رنگ پری رسد

نگهی نکرده ز خود سفر، ز کمال خود چه برد اثر

برویم در پی‌ات آنقدر که به ما ز ما خبری رسد

شرر، طبیعت عاشقان، به فسردگی ندهد عنان

تب موج ما نبری گمان، که به سکتهٔ گهری رسد

به‌کدام آینه جوهری، کشم التفاتی از آن پری

مگر التماس‌گداز من به قبول شیشه‌گری رسد

به تلاش معنی ناز کم، که درین قلمرو امتحان

نرسم اگر من ناتوان، سخنم به موکمری رسد

ز معاملات جهان کد، تو برآ کزین همه دام و دد

عفف سگی به سگی خورد، لگد خری به خری رسد

به چنین جنونکدهٔ ستم، ز تظلم تو کراست غم

به هزار خون تپد از الم، که رگی به نیشتری رسد

همه جاست شوق طرب کمین، ز وداع غنچه گل آفرین

تو اگر ز خود روی اینچنین به تو از تو خوبتری رسد

به هزار کوچه دویده‌ام، به تسلّیی نرسیده‌ام

ز قد خمیده شنیده‌ام، که چو حلقه شد به دری رسد

زکمال نظم فسون اثر، بگداخت بیدل بیخبر

چه قیامت است بر آن هنر که به همچو بی‌هنری رسد