به ذوق سجدهٔ باز از عدم گلباز میآیم
به ذوق سجدهٔ باز از عدم گلباز میآیم
چه شوقست اینکه یک پیشانی و صد ناز میآیم
ба зуқ саҷада боз аз ъадам галабоз мӣ-ойам
ча шуқ-ст айанака як пишони ва сад ноз мӣ-ойам
تحیر نامهها دارم، هزار آیینه دربارم
خیال آهنگ دیدارم به چندین ساز میآیم
таҳир нома-ҳо дорм, ҳазор оина дараборм
хаёл оҳанг дидорм ба чандин соз мӣ-ойам
خمستان در رکاب گردش رنگم چه سحرست این
به یاد نرگسی ساغرکش اعجاز میآیم
хамастон дар ракоб гардаш рангам ча саҳараст ин
ба йод нарагаси соғаракаш аъаҷоз мӣ-ойам
طواف کعبهٔ دل آمد و رفت نفس دارد
اگر صد بار ازین جا رفته باشم باز میآیم
тавоф каъаба дил омад ва рафт нафас дорад
агар сад бор азин ҷо рафта бошм боз мӣ-ойам
به هر جا پاگذارم شوقت استقبال من دارد
ادب پروردهٔ عشقم به این اعزاز میآیم
ба ҳар ҷо погазорм шуқат асатақабол ман дорад
адаб парурда ъашақам ба ин аъазоз мӣ-ойам
ز تجدید بهار انس دارم در نظر رنگی
که گر صد سال پیش آیم همان آغاز میآیم
з таҷадид бҳор анас дорм дар назар ранги
ки-гар сад сол пиш ойам ҳамон оғоз мӣ-ойам
نوای بوی گل سازم، نوید عالم رازم
نسیم گلشن نازم، هزار انداز میآیم
навой бавай гул созм, навайд олам розм
насим галашан нозм, ҳазор андоз мӣ-ойам
بهار آرزو در دل، گل امید در دامن
به هر رنگی که میآیم چمن پرداز میآیم
бҳор орзу дар дил,гул амид дар доман
ба ҳар ранги-ки мӣ-ойам чаман пардоз мӣ-ойам
به حکم مهر تابان اختیاری نیست شبنم را
پر و بالم تویی چندان که در پرواز میآیم
ба ҳакам маҳар тобон ахтиори нест шабанам ро
пур ва болм тавайай чандонака дар паравоз мӣ-ойам
خواص مرغ دستآموز دارد طینت بیدل
به هر جا میروم تا میدهی آواز میآیم
хос марағ даст-омуз дорад тинат бидел
ба ҳар ҷо мӣ-рум то мӣ-даҳи овоз мӣ-ойам
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- دست
- اندامِ گرفتن؛ نمادِ قدرت، بخشش و تصرف.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- خیال
- صورت ذهنی و وهم؛ جهان تصور در برابر حضور عینی.
- دامن
- کنارهٔ جامه؛ نمادِ پاکی، پناه و دستآویز.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- بهار
- فصلِ شکوفایی؛ نمادِ جوانی، تازگی و جلوهٔ حسن.
- پرواز
- اوجگرفتن در هوا؛ نمادِ رهاییِ روح و آرزو.
- چمن
- سبزهزارِ خرّم؛ نمادِ بهار، باغ و جلوهگاهِ حسن.
- عدم
- نیستی؛ نبودن در برابر هستی و گاه مرتبه پیش از ظهور.
- نظر
- نگاه و دیدن؛ توجهِ معشوق یا بصیرتِ باطن.