روزی که زد به خواب شعورم ایاغ پا
روزی که زد به خواب شعورم ایاغ پا
من هم زدم ز نشئه به چندین دماغ پا
рузи-ки зд ба хоб шаъурм айоғ по
ман ҳам задам з нашиа ба чандин дамоғ по
رنگ حنا زطبع چمن موج میزند
شسهست گویی آن گل خودرو به باغ پا
ранг ҳано затабаъ чаман мавҷ мӣ-занд
шаса-ст гавайай он гул ходару ба боғ по
سیر بهار رنگ ندارد گل ثبات
لغزد مگر چو لاله کسی را به داغ پا
сир бҳор ранг надорад гул сабот
лағазд магар чу лола каси ро ба доғ по
آنجا که نقش پای تو مقصود جستجوست
سر جای موکشد به هوای سراغ پا
онҷо ки нақш пой ту мақасуд ҷастаҷуст
сар ҷой мукашад ба ҳавой сароғ по
جز خاک تیره نیست بنای جهان رنگ
طاووس سوده است به منقار زاغ پا
ҷуз хок тира нест баной ҷаҳон ранг
товавас суда аст ба манқор зоғ по
با طبع سرکش اینهمه رنج وفا مبر
روز سوار، شب کند اسب چراغ پا
бо табаъ саракаш айанаҳама ранҷ вафо мабар
рӯз савор, шаб канд асаб чароғ по
یک گام اگر ز وهم تعلق گذشتهای
بیدل درازکن به بساط فراغ پا
як гом агар з ваҳм таъалқ газашта-эй
бидел дарозакан ба басот фароғ по
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- نقش
- تصویر و اثر؛ گاه صورت ظاهری در برابر حقیقت.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- داغ
- نشان سوختگی یا زخم؛ کنایه از اندوه، عشق و حسرت.
- بهار
- فصلِ شکوفایی؛ نمادِ جوانی، تازگی و جلوهٔ حسن.
- پای
- عضوِ ایستادن و رفتن؛ نمادِ ثبات و گام در راه.
- چمن
- سبزهزارِ خرّم؛ نمادِ بهار، باغ و جلوهگاهِ حسن.
- وهم
- پندار ناپایدار؛ ادراکی که یقین و حقیقت کامل نیست.
- خواب
- خفتن و رؤیا؛ نشانهٔ غفلت در برابرِ بیداریِ دل.
- سیر
- گشت و سفر؛ سلوک و سیرِ معنویِ جان در راهِ حق.
- باغ
- بوستان؛ نمادِ جهان، جلوهگاهِ حُسن و گذرِ بهارِ عمر.