شبنم صبح از چمن آبله دل می‌رود

شبنم صبح از چمن آبله دل می‌رود

عیش عرق می‌کند خنده خجل می‌رود

مخمصهٔ زندگی فرصت ما کرد تنگ

عیش و الم هیچ نیست عمر مخل می‌رود

زین همه نشو و نما منفعل است اصل ما

درخور شاخ بلند ربشه به گل می‌رود

تک به هوا می‌زند خلق ز حرص بگیر

گرچه به دوش نفس رد بهل می‌رود

هر چه دمد زین بهار نشئهٔ آفت شمار

در رگ گل آب نیست خون بحل می‌رود

رنج و الم هم نداد داد ثباتی که نیست

زین مرض‌آباد یأس دق شد و سل می‌رود

فرصت‌کار نفس مغتنم غفلت است

آمده در یاد نیست رفته ز دل می‌رود

بیدل ازین رنگ وبو غنچهٔ دل جمع نیست

قافلهٔ اتفاق ربط گسل می‌رود