به نمود هستی بی‌اثر چه نقاب شق‌کنم از حیا

به نمود هستی بی‌اثر چه نقاب شق‌کنم از حیا

تو مگر به من نظری کنی که دمی عرق‌کنم از حیا

اگرم دهد خط امتحان، هوس‌کتاب نه آسمان

مژه بر هم آرم ازین وآن همه یک ورق کنم ازحیا

چه‌کنم ز شوخی‌طبع دون، قدحی نزد عرقم به خون

که ببوسم آن لب لعل‌گون سحری شفق‌کنم ازحیا

ز تخیلی که به راه دین غم باطلم شده دلنشین

به من این‌گمان نبرد یقین که خیال حق کنم از حیا

چوز خاک لاله‌برون زند، قدح‌شکسته به خون زند

هوسی اگربه جنون زند به همین نسق کنم ازحیا

زکمالم آنچه به هم رسد، نه زلوح‌ونی زقلم رسد

خط نقش پا به رقم رسد که منش سبق کنم از حیا

به امید وصل تونازنین، همه را نثار دل است‌و دین

من بیدل وعرق جبین که چه در طبق‌کنم ازحیا