نفسی چند جدا از نظرت میگردم
نفسی چند جدا از نظرت میگردم
باز میآیم و برگرد سرت میگردم
нафаси чанд ҷадо аз назарт мӣ-гардам
боз мӣ-ойам ва барагард сарт мӣ-гардам
هستیام گرد خرام است چه صحرا و چه باغ
هرکجا مهر تو تابد سحرت میگردم
ҳастӣ-ам гард харом аст ча саҳаро ва ча боғ
ҳаракаҷо маҳар ту тобд саҳарт мӣ-гардам
بیتو با عالم اسباب چه کار است مرا
موج این بحر به ذوق گهرت میگردم
бе-ту бо олам асабоб ча кор аст маро
мавҷ ин баҳар ба зуқ-гаҳарт мӣ-гардам
نیست معراج دگر مقصد تسلیم وفا
خاک این مرحلهام پی سپرت میگردم
нест маъароҷ дагар мақасад тасалим вафо
хок ин мараҳала-ам пи сапарт мӣ-гардам
نفس خون شده در خلوت دل بار نیافت
محرم رازم و بیرون درت میگردم
нафас хон шада дар халут дил бор ниофт
маҳарм розм ва бирун дарт мӣ-гардам
در میان هیچ نمییابم ازین مجمع وهم
لیک بر هر چه بپیچمکمرت میگردم
дар мион ҳич нами-йобам азин маҷамаъ ваҳм
лик бар ҳар ча бапичам-камарт мӣ-гардам
وهم دوری چقدر سحر طراز است که من
همعنان تو به ذوق خبرت میگردم
ваҳм дури чақадар саҳар тароз аст-ки ман
ҳамаъанон ту ба зуқ хабарт мӣ-гардам
وصل بیتاب پیام است چه سازم یا رب
پیش خود درهمهجا نامه برت میگردم
васал битоб пиом аст ча созм йо раб
пиш худ дараҳама-ҷо нома барт мӣ-гардам
به نمی از عرق شرم غبارم بنشان
که من گم شده دل دربهدرت میگردم
ба нами аз ъарақ шарм ғаборм банашон
ки ман гам шада дил дараба-дарт мӣ-гардам
بیدل ازسعی مکن شکوه که یکگام دگر
پای خوابیدهٔ بی درد سرت میگردم
бидел азасаъи макан шакуа-ки як-гом дагар
пой хобида би дард сарт мӣ-гардам
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- خون
- مایعِ سرخِ تن؛ نمادِ درد، شور و جگرسوزیِ عشق.
- گرد
- غبار و خاک؛ نشانه محوی، ناپایداری و حجاب دیدن.
- پای
- عضوِ ایستادن و رفتن؛ نمادِ ثبات و گام در راه.
- وهم
- پندار ناپایدار؛ ادراکی که یقین و حقیقت کامل نیست.
- عرق
- تراوشِ پوست؛ نمادِ شرم، خجلت و لطافتِ رخسار.
- شرم
- حیا و آزرم؛ پروای درونی در برابرِ معشوق و حق.
- سحر
- سپیدهدم؛ زمان گشایش، دعا، بیداری و تغییر حال.
- درد
- رنج و الم؛ سرمایهٔ عاشق و راهِ پختگیِ جان.
- هیچ
- بودِ تهی و بیاعتبار؛ نشان نفی خود یا جهان گذرا.
- باغ
- بوستان؛ نمادِ جهان، جلوهگاهِ حُسن و گذرِ بهارِ عمر.