نفس تا پرفشان است از تو و من برنمی‌آید

نفس تا پرفشان است از تو و من برنمی‌آید

کسی زین خجلت در آتش‌افکن برنمی‌آید

زبانم را حیا چون موج گوهر لال کرد آخر

ز زنجیری که درآب است شیون برنمی‌آید

حضور دل طمع داری ز تعمیر جسد بگذر

که گوهر از صدف‌ها بی‌شکستن برنمی‌آید

گدازی از نفس گیر انتخاب نسخهٔ هستی

که جز شبنم ز شیر صبح روغن برنمی‌آید

غرور خودسری‌ها ابجد نشو و نما باشد

ز تخم اول به جز رگ‌های گردن برنمی‌آید

ریاضت تاکجا بار درشتی بندد از طبعت

به صیقل آینه از ننگ آهن برنمی‌آید

به رفع تهمت غفلت گداز درد سامان کن

که دل تا خون نگردد از فسردن برنمی‌آید

هواپروردهٔ شوق بهارستان دیدارم

به گلخن هم نگاه من ز گلشن برنمی·آید

به عریانی چو گردن بایدم ناچار سر کردن

به این رازی که من دارم نهفتن برنمی‌آید

بساط مهر باید سایه را از دور بوسیدن

به برق جلوهٔ او هستی من برنمی‌آید

ادب فرسوده‌تر از اشک مژگان‌پرورم بیدل

من و پایی که تا کویش ز دامن برنمی‌آید