تبسم‌ریز لعلش گر نشان پرسد غبارم را

تبسم‌ریز لعلش گر نشان پرسد غبارم را

ببوسد تا قیامت بوی گل خاک مزارم را

ز افسوسی که دارد عبرت خون شهید من

حنایی می‌کند سودن‌کف دست نگارم را

مبادا دیدهٔ یعقوب توفان نمو گیرد

نگاری در سر راه تمنا انتظارم را

ز اشکم بر سر مژگان عنان داری نمی‌آید

گِرُوتازی ست با صد شعله طفلِ نِی سوارم را

توقع هر چه باشد بی‌صداعی نیست ای ساقی

قدح بر سنگ زن تا بشکنی رنگ خمارم را

ز دل شور قیامت می‌دماند رشک همچشمی

به هر آیینه منمایید روی‌گلعذارم را

شرارکاغذم از فرصت عیشم چه می‌پرسی

به رنگ رفته چشمک‌هاست گل‌های بهارم را

به چشم بسته هم پیدا نشد گرد خیال من

نهان‌تر از نهان‌ها جلوه دادند آشکارم را

هوس در عالم‌ناموس یکتایی نمی‌گنجد

سراغش کن ز من هرجا تهی یابی‌کنارم را

گر این بیحاصلی از مزرع خشکم نمو دارد

جبین هم دست خواهد از عرق شست آبیارم را

چو آتش سرکشی‌ها می‌کنم اما ازین غافل

که جز افتادگی، کَس بر نخواهد داشت بارَم را

شررخیزست‌گرد پایمال بیکسی بیدل

به یاد دامن قاتل مده خون شکارم را