چو شمع بر سرت اقبال و جاه می‌گرید

چو شمع بر سرت اقبال و جاه می‌گرید

به اوج قدر نخندی‌کلاه می‌گرید

در آن بساط که انجام کار نومیدی‌ست

اگرگداست وگر پادشاه می‌گرید

به عیش، خاصیت شیشه‌های می داریم

که خنده بر لب ما قاه قاه می‌گرید

به امتحان وفا جبهه چشمهٔ عرق است

ز شرم دعوی باطل‌گواه می‌گرید

گزیر نیست شب تیره را ز شمع و چراغ

همیشه دیدهٔ بخت سیاه می‌گرید

چه سان رسیم به مقصد که تا قدم زده‌ایم

شکست آبله در خاک راه می‌گرید

به نا امیدی دل‌کیست چشم باز کند

بس است اگر مژه‌ای گاه‌گاه می‌گرید

ز شمع کشته شنیدم که صبحدم می‌گفت‌

دگر چه دیده گشایم نگاه می‌گرید

ترحم کرم توست بروضیع وشریف

که ابر بر گل و خار و گیاه می‌گرید

کراست یاد که در بارگاه رحمت عام

صواب خنده کند یا گناه می‌گرید

نه اشک شمعم ونی شبنم سحر بیدل

چه عبرتم که به حال من آه می‌گرید