امروز که امید به‌کوی تو مقیم است

امروز که امید به‌کوی تو مقیم است

گر بال گشایم دل پرواز دو نیم است

نتوان ز سرم برد هوای دم تیغت

این غنچه‌گره بستهٔ امید نسیم است

شد حاجت ما پرده‌برانداز غنایت

سایل همه جا آینهٔ راز کریم است

فیض نظر کیست که در گلشن امکان

هر برگ گل امروز کف دست کلیم است

جز کاهش جان نیست ز هم صحبت سرکش

گریان بود آن موم که با شعله ندیم است

بر صاف‌ضمیران بود آشوب حوادث

صد موج‌کشاکش به سر در یتیم است

پیوسته پر آواز بود کاسهٔ خالی

پرگویی ابله اثر طبع سقیم است

آسوده‌دلی الفت یأس است وگرنه

امید هم اینجا چه کم از زحمت بیم است

حیران طلب مایهٔ تمییز ندارد

در چشم گدا شش جهت آثار کریم است

بی‌رنگی گلشن نشود همسفرگل

آیینه ز خود می‌رود و جلوه مقیم است

بیدل ز جگرسوختگی چاره ندارم

با داغ مرا لاله صفت عهد قدیم است