دوش چون نی سطر دردی می‌چکید از خامه‌ام

دوش چون نی سطر دردی می‌چکید از خامه‌ام

ناله·ها خواهد پر افشاند از گشاد نامه·ام

شمع را جز سوختن آینه‌دار هوش نیست

پنبهٔ گوش‌ست یکسر سوز این هنگامه‌ام

تا به کی باشد هوس محو کشاکش‌های ناز

داغ کرد اندیشهٔ رد و قبول عامه‌ام

قدر دانی در بساط امتیاز دهر نیست

ورنه من در مکتب بی‌دانشی علامه‌ام

پیش من نه آسمان پشمی ندارد در کلاه

می‌دهد زاهد فریب عصمت عمامه‌ام

لوح امکان در خور بالیدن نطقم نبود

فکر معنی‌های نازک کرد نال خامه‌ام

تا به کی پوشد نفس عریان تنی‌های مرا

بیشتر چون صبح رنگ خاک دارد جامه‌ام

بیدل از یوسف دماغ بی‌نیاز من پر است

انفعال بوی پیراهن ندارد شامه‌ام