اگر تعین عنقا هوس پیام نباشد

اگر تعین عنقا هوس پیام نباشد

نشان خود به جهانی برم که نام نباشد

چه لازم ست به دوشم غم آدا فکند کس

حق بقا دونفس خجلت است و وام نباشد

حیا ز ننگ خموشی کدام نغمه کند سر

به صد فسانه زنم گر سخن تمام نباشد

دو دم به وضع تجدد خیال می‌گذرانم

خوشم به نشئه که جمعیت دوام نباشد

حجاب جوهر دل نیست جز کدورت هستی

چراغ آینه روشن به وقت شام نباشد

دل است باعت هستی، کجاست نشئه چه مستی

دماغِ باده که دارد دمی که جام نباشد

هوس تپد به چه راحت، نفس دمد ز چه وحشت

در آن مقام که صیاد و صید و دام نباشد

کسی ندید ز هستی به غیر دردسر اینجا

شراب این خم وهم از کجا که خام نباشد

چه ممکن است که آغوش حرص‌ها بهم آید

درتن جسراحث خمیازه التیام نباشد

دل از شکایت افلاس به که جمع نمایی

زبان به کام تو بس گر جهان به کام نباشد

جدا ز انجمن نیستی به هرجه رسیدم

نیافتم که می ساغرش حرام نباشد

کدام عمر و چه فرصت که دل دهی به تماشا

به پای اشک نگه می‌دود خرام نباشد

نه گوشه‌ای‌ست معین نه منزلی‌ست مبرهن

کسی کجا رود از عالمی که نام نباشد

به اوج عشق چه نسبت تلاش بال هوس را

وداع وهم من و ما هوای بام نباشد

خروش درد شنو مدعای عشق همین بس

در الله الله ما جای حرف لام نباشد

اگر ز ملک عدم تا وجود فهم گماری

بجز کلام تو بیدل دگرکلام نباشد