خم قامت نبرد ابرام طبع سخت کوش من

خم قامت نبرد ابرام طبع سخت کوش من

گران شد زندگی اما نمی‌افتد ز دوش من

تسلی کشته‌ام چون موج گوهر لیک زین غافل

که خاکست اینکه می‌نوشد زبان بحر نوش من

غم عمر تلف گردیده تا کی بایدم خوردن

ز هر امروز شامی دارد استقبال دوش من

چنین دیوانهٔ یاد بناگوش که می‌باشم

که گوش صبح محشر پنبه دارد از خروش من

گریبان بایدم چون گل درید از لب گشودن‌ها

ز وضع غنچه حرف عافیت نشنید گوش من

چه می‌کردم اگر بی‌پرده می‌کردم تماشایت

ترا در خانهٔ آیینه دیدم رفت هوش من

نشاندن نیست آسان همچو موج گوهر از پایم

محیط از سر گذشت آسود تا یک قطره جوش من

به رنگی بی‌زبانم در ادبگاه نگاه او

که گرد سرمه فریادی است از وضع خموش من

قیامت بود اگر خود را چنین آلوده می‌دیدم

مرا از چشم خود پوشید فضل عیب پوش من

نمی‌دانم شکفتن تا کجا خرمن کنم بیدل

سحر در جیب می‌آید تبسم‌گلفروش من