زان ناله که شب بی رخت افراخته بودم

زان ناله که شب بی رخت افراخته بودم

در گردن گردون رسن انداخته بودم

این عالم آشفته که هستی است غبارش

رنگی‌ست که من صبح ازل باخته بودم

پرواز غبارم پر طاووس ندارد

همدوش خیالت نفسی تاخته بودم

هیهات که فردا چه شناسم من غافل

دیروز هم آثار تو نشناخته بودم

پیشانی‌ام آخر ز عرق پاک نگردید

کز تاب رخت آینه نگداخته بودم

جز باد نپیمودم ازین دشت توهم

چون صبح طلسم نفسی ساخته بودم

در آتشم از ننگ فضولی چه توان کرد

او در بر و من آینه پرداخته بودم

خاکسترم امروز تسلی‌گر دود است

پروانهٔ بیتاب همین فاخته بودم

بیدل! ز میان دست غریبی به در آمد

تیغی که به میدان غرور آخته بودم