مآل‌کار چه بیند کسی نظر به هوا

مآل‌کار چه بیند کسی نظر به هوا

نمی‌توان خبر پا گرفت سر به هوا

درتن چمن ز جنون کاری خیال مپرس

به خاک‌ریشه وگل می‌کند ثمر به هوا

زمین مزرع‌ایجاد بس که تنگ فضاست

نمونکاشته تخم شرر مگر به هوا

به عافیت‌گه خاکسترم چو شعله سری‌ست

مباد ذوق فضولی کند خبر به هوا

نه مقصدی‌ست معین نه مطلبی منظور

چوگردباد همین بسته‌ام کمر به هوا

جهان‌گرفت به رنگینی پر طاووس

غبار من که ندانم که داد سر به هوا

حدیث سرکشی از قامت بلند که داشت

که لب‌گزیده گره‌بند نیشکر به هوا

چو شبنمی که کند از مزاج صبح بهار

به راهت آینه‌ها بسته چشم تر به هوا

ز ساز قافلهٔ عمر جمع‌دار دلت

که محمل نفسی دارد این سفر به هوا

به دستگاه رعونت درین بساط مناز

که رفته است سرشمع بیشتر به هوا

چه تنگی این همه افشرد دشت امکان را

که ابر بیضه شکسته‌ست زیر پر به هوا

دل فسرده اگر سد راه نیست چرا

گشوده‌اند چو صبحت هزار در به هوا

تعلق دونفس ما ومن غنیمت‌گیر

که این غبار نیابی دم دگر به هوا

به غیر وصل عدم چیست مدعا بیدل

که هر نفس نفس اینجاست نامه بر به هوا