توان اگر همه دور آن آسمان گردید
توان اگر همه دور آن آسمان گردید
به گرد خواهش یک دل نمیتوان گردید
тавон агар ҳама дур он осмон гардид
ба-гард хоҳаш як дил нами-тавон гардид
جه حرصها که نشد جمع تا به خود چیدیم
هوس متاعی ما عاقبت دکانگردید
ҷа ҳарсаҳо ки нашад ҷамаъ то ба худ чидим
ҳус матоъи мо ъоқабат дакон-гардид
غبار وادی وهم اینقدر هجوم نداشت
نگه به هرزهدریها زد و جهانگردید
ғубор води ваҳм айанқадар ҳаҷум ндошт
нга ба ҳарза-дариҳо зд ва ҷаҳон-гардид
دلی به دست تو افتاد مفت شوخیها
به روی آینه صد رنگ میتوان گردید
дали ба даст ту афтод мафт шухиҳо
ба равай оина сад ранг мӣ-тавон гардид
کباب سعی غبار خودم که اینکف خاک
به را شوق تو مرد آنقدرکه جان گردید
кабоб саъи ғубор ходам-ки ин-каф хок
ба ро шуқ ту мард онақадарака ҷон-гардид
سرشک اگر قدمی در ره تپش ساید
به هر فسردهدلی میتوان روان گردید
сарашак агар қадами дар ра тапаш сойд
ба ҳар фасарда-дали мӣ-тавон равон гардид
فنا به حسرت بسیار پشت پا زدن است
چمن هزارگل افشاند تا خزانگردید
фано ба ҳасарт басиор пашт по задан аст
чаман ҳазорагал афашонд то хазон-гардид
ز خود برآمدگان یک قلم فلکتازند
نفس دو گام گذشت از خود و فغان گردید
з худ баромадагон як қалм фалак-тозанд
нафас ду гом газашт аз худ ва фағон гардид
خوشم که عشق نکرد امتحان پروازم
شکستهبالی من در قفس نهان گردید
хошм ки ишқ накард аматаҳон паравозм
шакаста-боли ман дар қафас наҳон гардид
دگر مپرس ز تاب جداییام بیدل
به درد دل که دلم سخت ناتوانگردید
дагар мапарс з тоб ҷадойай-ам бидел
ба дард дил-ки дилам сахт нотавон-гардид
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آینه
- سطح بازتابنده؛ در شعر نماد خودشناسی، صفا و جلوه است.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- دست
- اندامِ گرفتن؛ نمادِ قدرت، بخشش و تصرف.
- غبار
- گرد و خاک؛ نشانه محوی، فروتنی، ناپایداری یا حجاب دیدن.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- هوس
- آرزوی زودگذر؛ میلِ نفسانی در برابرِ عشقِ راستین.
- عشق
- مهرِ سوزان؛ نیرویِ بنیادینِ هستی و راهِ فنا.
- سعی
- کوشش و تلاش؛ جهدِ سالک در راهِ مقصود.
- گرد
- غبار و خاک؛ نشانه محوی، ناپایداری و حجاب دیدن.
- چمن
- سبزهزارِ خرّم؛ نمادِ بهار، باغ و جلوهگاهِ حسن.
- وهم
- پندار ناپایدار؛ ادراکی که یقین و حقیقت کامل نیست.
- درد
- رنج و الم؛ سرمایهٔ عاشق و راهِ پختگیِ جان.
- شوق
- اشتیاقِ سوزان؛ کششِ پرشورِ دل بهسوی معشوق و وصال.