بیدست و پا به خاک ادب نقش بسته‌ام

بیدست و پا به خاک ادب نقش بسته‌ام

در سایهٔ تأمل یادش نشسته‌ام

فریاد ما به گوش ترحم شنیدنی است

پر بینوا چو نغمهٔ تار گسسته‌ام

ای کاش سعی بیخودی‌ای داد ما دهد

بالی که داشت رنگ به حیرت شکسته‌ام

گوشی که بر فسانهٔ ما وا رسد کجاست

حرمان نصیب نالهٔ دل‌های خسته‌ام

جمعیم چون حواس در آغوش یکنفس

گل‌های چیدهٔ به همین رشته دسته‌ام

خجلت نیاز دعوی مجهول ماکه کرد

نگذشته زین سو آن سوی افلاک جسته‌ام

این است اگر عقوبت اسباب زندگی

از هول مرگ و وسوسهٔ حشر رسته‌ام

بیدل مپرس از ره هموار نیستی

بی چین تر از نفس همه دامن شکسته‌ام