به هستی انقطاعی نیست از سر سرگرانی را

به هستی انقطاعی نیست از سر سرگرانی را

نفس باشد رگ خواب پریشان زندگانی را

خوشارندی که چون صبح‌اندرین بازیچهٔ عبرت

به هستی دست افشاندن کند دامن‌فشانی را

شررهای زمینگیرست هر سنگی که می‌بینی

تن آسانی فسردن می‌کند آتش عنانی را

عیار زر اگر می‌گردد از روی محک ظاهر

سواد فقر روشن می‌کند رنگ خزانی را

سراپایم تحیر در هجوم ریشه می‌گیرد

برآرم‌گر ز دل چون دانه اسرار نهانی را

کسی را می‌رسد جمعیت معنی که چون کلکم

به خاموشی ادا سازد سخن‌های زبانی را

نشستی عمرها حسرت‌کمین لفظ پردازی

زخون‌گشتن زمانی غازه شو حسن معانی را

چه غم دارم اگر زد بر زمین چون سایه‌ام گردون

کز افتادن شکستی نیست رنگ ناتوانی را

لباس عارضی نبود حجاب جوهر ذاتی

اگر در تیغ باشد آب نگذارد روانی را

به سعی ناله و افغان غم دل کم نمی‌گردد

صدا مشکل بود از کوه بردارد گرانی را

به رنگ شمع تدبیر گدازی در نظر دارم

چه سازم چاره دشوار است درد استخوانی را

شب‌هجران چه جویی طاقت صبر ازمن بیدل

که آهم می‌کند سنگ فلاخن سخت جانی را