رشته

1

به بویِ ریحانِ مُشک‌بارت به خویش پیچیده‌ام چو سنبل / ز هر رگِ برگِ گل ندارم چو طایرِ رنگ، رشته بر پا

2

به رنگ غنچه سودای خطت پیچیده دلها را / رگ گل رشتهٔ شیرازه شد جمعیت ما را

3

هوس چون نارسا شد نسیه نقدِ حال می‌گردد / امل را رشته کوته ساز و عقبا گیر دنیا را

4

گسستن نیست آسان، ربطِ الفت‌های این محفل / چو شمع، آتش‌عنانی رشته‌برپا می‌برد ما را

5

فراهم آمدن رنگ و بو ثبات ندارد / به رشتهٔ رگ‌ گل بسته‌اند دستهٔ ما را

6

تا چند رشتهٔ نفس از وهم تافتن / دیگر به پای خویش مپیچ این طناب را

7

تاب و تب سُبحه بهل‌، رشتهٔ زنّار گسل / قطرهٔ می! جوش زن و برخط پیمانه‌ برآ

8

از اشک مجوبید نشان بر مژة من / کاین رشته ز سستی نکشیده‌ست‌گهر را

9

یاد رخسارت جبین فکر را آیینه ساخت / حرف زلفت کرد سنبل رشتهٔ تقریر را

10

از هنر آیینهٔ مقدار هرکس روشن‌است / رشتهٔ شمع‌است بیدل موج جوهر تیغ را

11

ساقیا امشب چو موج می پریشان دفتریم / رشتهٔ شیرازة ما ساز خط جام را

12

تپیدن نفسم‌، تارکسوت شوقم / که در هوای تو بیتاب رشته‌اند مرا

13

رشتهٔ سازم چه امکانست‌گیردکوتهی / سایهٔ آن زلف پرورده‌ست آمال مرا

14

تارگیسو نیست بیدل رشتهٔ تسخیر من / از زبان‌ مار باید جست فسون مرا

15

درشتی‌ها گوارا می‌شود در عالم الفت / رگ سنگ ملامت رشتهٔ جان بود مجنون را

16

شور استغنابرون از پرده‌های عجز نیست / رشتهٔ ماسخت پیچیده‌ست قانون تو را

17

چون شرارم امتحان مدّ فرصت داغ‌کرد / یک‌گره میدان نبود این رشتهٔ کوتاه را

18

دام راه دل نشد، بیدل، خم و پیچ نَفَس / پاس گوهر نیست ممکن رشتهٔ بگسسته را

19

کشاکشها نفس را ازتعلق برنمی‌آرد / ز هستی بگسلم‌کاین رشته دریابد رسایی را

20

ای نفست صبح ازل، تا ابدت چیست جدل؟ / یک سرت از رشته بس است، آن سر دیگر مگشا

21

ما رشتهٔ سازیم، مپرس از ادب ما / صد نغمه سرودیم و نشد باز لب ما

22

شرم هستی عالمی را در عرق خوابانده است / یک‌گره دارد چو شبنم رشتهٔ تسخیر ما

23

سلسلهٔ شوق‌کیست سر خط آهنگ ما / رشته به پا می‌پرد از رگ گل رنگ ما

24

پردهٔ سازنفس سخت‌خموشی نواست / رشته مگر بگسلد تا دهد آهنگ ما

25

رشتهٔ چندین امل یک‌گره آمد به‌عرض / بر دو جهان مهر زد یأس دل تنگ ما

26

ناله‌را ای دل به‌بادغم مده‌این رشته‌ای‌ست / کزپی شیرازهٔ لخت جگر داریم ما

27

ای چرخ پاس آه دل خسته لازم است / این رشته را ز پای‌گوهر می‌کشیم ما

28

زندگی طعمهٔ کلفت‌ گردید / رشته‌ها خورده‌گره خوردن ما

29

این رشته تا به حشر مبینادکوتهی / شمعی‌ست درگرفتهٔ نامت زبان ما

30

وارستهٔ تعلق زنار و سبحه‌ایم / نیرنگ این دو رشته ندوزد قبای ما