جمع

1

غبار تفرقه هر جا بود مقابل جمع / به هم رسیدن لب‌هاست قاصد دل جمع

2

همچو آیینه هزارت چشمِ حیران روبه‌رو / همچو کاکل یک‌جهان جمع‌ِ پریشان در قفا

3

به آگاهی چه امکانست گردد جمع خوددا‌ری / که با هر موج می‌باید گذشت از خویش دریا را

4

خاطرت گر جمع شد از هر دو عالم فارغی / قطره‌واری چون گهر زین بحرِ بی‌پایان برآ

5

به ترک ظلم‌، ظالم برنگردد از مزاج خود / همان اخگر بودگر جمع‌گردد مشت آتش را

6

جمع با زینت نگردد جوهر مردانگی / از برش عاری بود گر سازی از زر تیغ را

7

محرم آن شعله خویم جانب دیرم مخوان / عالمی را جمع سازم هرکه بدوزد مرا

8

نگردد جمع نوراگهی با ظلمت غفلت / صفای دل نمک در دیدهٔ خواب است شبنم را

9

دل جمع‌کن ازکشمکش دهر برون آ / کاین بحر در آغوش گهر ریخت کران را

10

حوادث‌ مژدهٔ‌ امن‌ است اگر دل‌ جمع‌ شد بیدل / گهر افسانه‌ داند شورشِ امواج‌ جیحون را

11

غبار آینه‌ گشتی‌، غبار دل مپسند / مکن به زشتیِ رو جمع  زشتیِ خو را

12

مرگ هم زحمتکش هستی‌ست تاروز حساب / منزل ما جمع دارد پیچ وتاب راه را

13

همچو گوهر سبحهٔ یکدانهٔ دل جمع‌ کن / چند چون‌ کف بر سرِ آب افکنی سجاده را

14

جاهل از جمعِ ‌کتبْ صاحبِ معنی نشود / نسبتی نیست به شیرازه سخندانی را

15

جمع‌گشتن دل ما را به تسلی نرساند / از گهر کیست برد شیوهٔ غلتانی را

16

خیال نازکی داری دل خود جمع کن بیدل / به جز هیچ از میان چیزی نمی‌یابی کمر بگشا

17

جمع دار از امتحان جیب عریانی دلت / دست‌ما خالی‌ترست از کیسهٔ قلا‌ش ما

18

خاطر از هرگونه مطلب جمع باید داشتن / نیست‌ غافل فضل حق از شغل سامان‌ شما

19

دل جمع‌این زمان چه‌امکان است / ریشه‌گل‌کرد و رفت دانهٔ ما

20

آب رخ گلزار وفا وقف گدازی‌ست / خونی به جگر جمع‌کن و رنگ برون‌آ

21

ز ساز قافلهٔ عمر جمع‌دار دلت / که محمل نفسی دارد این سفر به هوا

22

این شبستان جز غبار دیدهٔ بیدار نیست / جمع شد دود چراغ و ریخت رنگ شام‌ها

23

غبار غفلت و روشندلی نگردد جمع / کجاست دیدهٔ آیینه را غنودن‌ها

24

رنگ‌ و بو جمع است در هر جا چمن دارد بهار / ما همه پیشِ توایم ای جمله ما با ما بیا

25

حرص فرصت انتظار و دوررنگ است آسیا / دل ز نوبت جمع‌کن پر بی‌درنگ است آسیا

26

جمع علم افلاس می‌آرد نه جاه / بیشترها پوست می‌پوشدکتاب

27

اگرت ز تردد ننگ طلب دل جمع شود سر و برگ غنا / ز غبار کساد متاع هوس نرسی به زیان دکان ادب

28

دل جمع کن ز بام و در عافیت فسون / آسودگی ز خانه به دوشان زین طلب

29

تا کی به سعی اشک توان جمع ساختن / گرد مراکه‌سخت پریشان‌شکست‌و ریخت

30

معنی آشفتگی بیدل ز زلف یارپرس / نسخهٔ فکر پریشان جمع در طبع رساست