از بس که زد خیالِ توام آب در نظر
از بس که زد خیالِ توام آب در نظر
مژگان شکستهام ز رگِ خواب در نظر
аз бас ки зд хаёл тавом об дар назар
мажагон шакаста-ам з раг хоб дар назар
هر گوهری که در صدفِ دیده داشتم
از خجلتِ نثارِ تو شد آب در نظر
ҳар гуҳари ки дар садафи дида дошатам
аз хаҷалат насори ту шуд об дар назар
روز و شبم به عالمِ سیرِ خیالِ توست
خورشید در مقابل و مهتاب در نظر
рӯз ва шабам ба олам сир хаёл туст
хурашид дар мақобал ва маҳатоб дар назар
تا کی در انتظارِ بهارِ تبسمت
شبنمصفت نمکزدنِ خواب در نظر
то ки дар анатазор бҳор табасамат
шабанам-сафт намак-задан хоб дар назар
آنجا که نیست ابروی بت قبلهٔ حضور
خون میخورد برهمنِ محراب در نظر
онҷо ки нест абаравай бат қабала ҳазур
хон мӣ-хурд бараҳамани маҳароб дар назар
ما در مقامِ آینه رنگِ دیگریم
چون اشکْ داغ در دل و سیماب در نظر
мо дар мақоми оина ранг дигарим
чун ашак доғ дар дил ва симоб дар назар
بیچارهآدمی به تکلف کجا رود
اوهام در تخیل و اسباب در نظر
бичора-одами ба такалаф каҷо руд
авҳом дар тахил ва асабоб дар назар
تا گل کند نگاه به مژگان تنیده است
از زلفِ کیست اینقدرم تاب در نظر
то гул канд нго ба мажагон танида аст
аз залафи кист айанқадарм тоб дар назар
ای جلوهانتظارِ پری، سیرِ شیشه کن
جز لفظ نیست معنیِ نایاب در نظر
эй ҷалуа-анатазор пари, сир шиша кан
ҷуз лафаз нест маъани нойоб дар назар
بیدل در انتظارِ تو دارد ز آه و اشک
صد گردباد در دل و گرداب در نظر
бидел дар анатазор ту дорад з о ва ашак
сад гардабод дар дил ва гардоб дар назар
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آینه
- سطح بازتابنده؛ در شعر نماد خودشناسی، صفا و جلوه است.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- خون
- مایعِ سرخِ تن؛ نمادِ درد، شور و جگرسوزیِ عشق.
- خیال
- صورت ذهنی و وهم؛ جهان تصور در برابر حضور عینی.
- داغ
- نشان سوختگی یا زخم؛ کنایه از اندوه، عشق و حسرت.
- اشک
- قطرهٔ چشم؛ نشانهٔ گریه، شوق یا اندوهِ عاشقانه.
- بهار
- فصلِ شکوفایی؛ نمادِ جوانی، تازگی و جلوهٔ حسن.
- مژگان
- موهای پلک؛ نمادِ تیرِ نگاه و گریهٔ عاشق.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- نظر
- نگاه و دیدن؛ توجهِ معشوق یا بصیرتِ باطن.
- خواب
- خفتن و رؤیا؛ نشانهٔ غفلت در برابرِ بیداریِ دل.
- جلوه
- آشکارشدن زیبایی یا حقیقت در صورت دیدنی.