آدمی‌کاثار تنزیهش رجوع خاک بود

آدمی‌کاثار تنزیهش رجوع خاک بود

دست اگر بر خویش می‌زد زین وضوها پاک بود

خاک ما کز وهم رفعت ننگ پستی می‌کشد

گر تنزل کردی از اوج غرور افلاک بود

هیچ‌کس بر فهم راز از نارسایی پی نبرد

فطرت اینجا عذرخواه خلق بی‌ادراک بود

سیر این گلشن کسی را محرم عبرت نکرد

گل اگر بر سر زدیم از بی‌تمیزی خاک بود

هر چه بادابادگویان تاخت هستی بر عدم

راه آفت داشت اما کاروان بی‌باک بود

با همه تعجیل فرصت هیچ کوتاهی نداشت

لیک صید مدعا یکسر نفس فتراک بود

پیش ازآن‌کاید خم اسرار مخموران به جوش

طاق مینا خانهٔ تحقیق برگ تاک بود

در سواد فقر جز تنزیه نتوان یافتن

سایه رختی داشت کز آلودگی‌ها پاک بود

تا کجا مجنون در ناموس مستوری زند

تار و پود جامهٔ عریان تنی یک چاک بود

در خجالت‌گاه جسمم جز خطا نامد به پیش

ره به لغزش قطع شد از بس زمین نمناک بود

هر کجا بیدل ز لعل آبدارش دم زدیم

حرف گوهر خجلت دندان بی‌مسواک بود