حسرت زلف توام بود شکستم دادند
حسرت زلف توام بود شکستم دادند
وصل میخواستم آیینه به دستم دادند
ҳасарт залаф тавом буд шакастам доданд
васал мӣ-хосатам оина ба дастам доданд
بیخود شیوهٔ نازم که به یک ساغر رنگ
نُه فلک گردش از آن نرگس مستم دادند
биход шива нозм ки ба як соғар ранг
на фалак гардаш аз он нарагас мастам доданд
دل خون گشته که آیینهٔ درد است امروز
حیرتی بود که در روز الستم دادند
дил хон гашта ки оина дард аст амаруз
ҳирти буд ки дар рӯз аластам доданд
صد چمن جلوه ببالد زغبارم تا حشر
گه به جولان تویی رنگ شکستم دادند
сад чаман ҷалуа баболд зағаборм то ҳашар
га ба ҷавлон тавайай ранг шакастам доданд
فال جولان چه زنم قطرهٔ گوهر شدهام
آنقدر جهد که یک آبله بستم دادند
фол ҷавлон ча занам қатара-гуҳар шада-ам
онақадар ҷаҳад ки як обала бастам доданд
بهر تسلیم غبار به هوا رفتهٔ من
سجده کم نیست به هرجاکه نشستم دادند
баҳар тасалим ғубор ба ҳаво рафта ман
саҷада-кам нест ба ҳараҷока нашастам доданд
چه توان کرد که در قافلهٔ عرض نیاز
جرس آهنگ دل نالهپرستم دادند
ча тавон-кард ки дар қофала ъарз ниоз
ҷарс оҳанг дил нола-парсатам доданд
نه فلک دایرهٔ مرکز تسلیم من است
دستگاه عجب از همت پستم دادند
на фалак дойра мараказ тасалим ман аст
дастаго ъаҷаб аз ҳамат пастам доданд
ناوک همتم از جوشن اسبابگذشت
به تغافل چقدر صافی شستم دادند
новак ҳаматам аз ҷушан асабоб-газашт
ба тағофал чақадар софи шастам доданд
بیدل از قسمت تشریف ازل هیچ مپرس
اینقدر دامن آلوده که هستم دادند
бидел аз қасамат ташариф азал ҳич мапарс
айанқадар доман олуда ки ҳастам доданд
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- غبار
- گرد و خاک؛ نشانه محوی، فروتنی، ناپایداری یا حجاب دیدن.
- ناله
- فریادِ دردمندانه؛ آوای سوز و شکوهٔ عاشق.
- خون
- مایعِ سرخِ تن؛ نمادِ درد، شور و جگرسوزیِ عشق.
- دامن
- کنارهٔ جامه؛ نمادِ پاکی، پناه و دستآویز.
- چمن
- سبزهزارِ خرّم؛ نمادِ بهار، باغ و جلوهگاهِ حسن.
- عرض
- ویژگی ناپایدار شیء؛ در برابر جوهر و ذات.
- درد
- رنج و الم؛ سرمایهٔ عاشق و راهِ پختگیِ جان.
- جلوه
- آشکارشدن زیبایی یا حقیقت در صورت دیدنی.
- حسرت
- افسوس و دریغ؛ اندوهِ ناکامی و آرزوی برنیامده.
- آبله
- تاولِ پا یا دانهٔ پوست؛ نشانهٔ رنجِ راه و سلوک.
- هیچ
- بودِ تهی و بیاعتبار؛ نشان نفی خود یا جهان گذرا.
- هوا
- هوای جو یا هوسِ نفس؛ آرزو، میل و عشقِ سوزان.
- فلک
- آسمان و گردونِ روزگار؛ نمادِ سرنوشت و جفای چرخ.