به هستی از اثر اعتبار مایه ندارم

به هستی از اثر اعتبار مایه ندارم

چو موی‌کاسه چینی به غیر سایه ندارم

مگر به خاک رسانم سر بنای تعین

که غیر آبلهٔ پا چو اشک پایه ندارم

چو طفل اشک‌گداز دلی‌ست پرورش من

یتیم عشقم و ربطی به شیر دایه ندارم

تهیهٔ‌کف افسوس کرده‌ام چه توان کرد

به سرمه سایی عبرت جز این صلایه ندارم

بس است سطر‌گدازم چو شمع نامهٔ الفت

دگر صریح چه انشا کنم کنایه ندارم

به ماکیان تو زاهد مرا چه ربط وچه نسبت

تو سبحه‌گیرکه من چون خروس خایه ندارم

سزد که مولوی‌ام خرده بر شعور نگیرد

که گمره ازلم جزوی از هدایه ندارم

به هر طرف‌کشدم دل، یکی‌ست جاده و منزل

سوار مرکب شوقم خرکرایه ندارم

به نام محض قناعت کنید از من بیدل

که من چو مصحف تحقیق هیچ آیه ندارم