ماضی و مستقبل این بزم حیرت حال بود

ماضی و مستقبل این بزم حیرت حال بود

شخص از خود رفته در آیینه‌ها تمثال بود

سوختن همچون سپند از ننگ ایجادم رهاند

ورنه هستی بر لب عرض نفس تبخال بود

بسکه یاس ناتوانی در مزاجم ریشه کرد

بر زبان خامه حرف مدعایم نال بود

هرقدر بر جا فسردم وحشتم سامان گرفت

چون غبار رنگ در ساز شکستم بال بود

غیر حسرت از جهان جستجو گردی نکرد

کاروان ما نگاه واپسین دنبال بود

خلق را در تیرباران هجوم احتیاج

آبرو تا بود وقف چشمهٔ غربال بود

هر کجا فال شکفتن زد بهار غنچه‌اش

صبح از ایجاد تبسم چین روی زال بود

بی‌نصیبان چشم در گرد دو رنگی باختند

ورنه حسنش را سواد هر دو عالم خال بود

غیر را در دل شکوه عشق گنجایش نداد

خانهٔ خورشید از خورشید مالامال بود

جلوهٔ عیش و الم یکسر به موهومی گذشت

عمر را کیفیت تصویر ماه و سال بود

ماجرای سایه از خورشید هم روشن نشد

رفتنم از خویش، یا، زان جلوه استقبال بود

بیدل از بی‌دردی روز وداعت سوختم

سینه می‌کندی چه می‌شد گر زبانت لال بود