او گفتن ما وتو به هر رنگ ضرور است

او گفتن ما وتو به هر رنگ ضرور است

اینش مکن اندیشه که او از همه دور است

آیینهٔ تنزیه وکدورت چه خیال است

جایی که بطون منفعل افتاد ظهور است

وا داشته افسانه‌ات از فهم حقیقت

این پنبهٔ گوشت اثر آتش طور است

یاران به تلاش من مجهول بخندید

او در بر و من دربه‌در، آخر چه شعور است

بر صبحدم‌گلشن ایجاد منازید

هنگامهٔ بنیاد تبسمکده شور است

دمسردی یاران جهان چند نهفتن

دندان به هم خوردهٔ سرمازده عور است

از شخص به تمثال تسلی نتوان شد

زحمتکش صیقل نشوی آینه‌کور است

جایی که خموشی‌ست سرو برگ سلامت

هرگاه زبان بال‌گشاید پر مور است

پر غره نباشید چه تحقیق وچه‌تقلید

این‌ها همه بیحاصلی عشق غیور است

بیدل به تو در هیچ مکان راه نبردیم

آیینه سراب است که تمثال تو دور است