چه رسد ز نشئهٔ معنوی به دماغ بی‌حس بی‌خبر

چه رسد ز نشئهٔ معنوی به دماغ بی‌حس بی‌خبر

ز پری پیامی اگر بری به دکان شیشه‌گران مبر

در اعتباری اگر زنی مگذر ز ساز فروتنی

که به کام حاصل مدعا به تلاش ریشه رسد ثمر

به وداع قافلهٔ هوس، دل جمع ناقه‌کش تو بس

نگذشته محمل موج کس، ز محیط جز به پل‌گهر

نگهی که در چمن ادب، هوس انتظار چه عبرتی

چو سحر ز چاک دل آب ده، به گلی که خنده زند به سر

چو سرشک تا نکشی تری، مگذر ز جادهٔ خودسری

ستم است رنج قدم بری به خرام آبله در نظر

به شمار عیب گذشتگان، مگشا ز هم لب تر زبان

اگر از حیا نگذشته‌ای به فسانه پردهٔ کَس مَدر

سر و برگ فرصت آگهی همه سوخت غفلت گفتگو

چو چراغ انجمن نفس به فسانه شد شب ما سحر

غم بی‌تمیزی عافیت نشود ندامت هوش کس

به چه سنگ کوبم از آرزو سر ناکشیده به زبر پر

هوس حلاوت این چمن نسزد به جبهه گره زدن

به هوا چه خط که نمی‌کشد تری از طبیعت نیشکر

نرسید دامن همتی به تظلم غم بیکسی

زده‌ایم دست بریده‌ای به زمین چو بهلهٔ بی‌کمر

به صفی که تیغ اشارتش کند امتحان جفا کشان

فکند جنون‌گذشتگی سر بیدل از همه پیشتر