شوق‌دیدارم و در چشم‌کسان راه من است

شوق‌دیدارم و در چشم‌کسان راه من است

هر کجا گرد نگاهی‌ست کمینگاه من است

داغ تأثیر وفایم که به آن افسردن

جگر بی‌اثری سوختهٔ آه من است

عجز رنگم به فلک ناز همایی دارد

کهکشان سایهٔ اقبال پر کاه من است

حیرتم آبله‌پا کرد که چون موج‌گهر

هر طرف گام نهد دل به سر راه من است

حرف نیرنگ مپرسید که چون شمع خموش

رفته‌ام از خود و واماندگی افواه من است

بوی هستی کلف‌اندود غبارم دارد

صافی آینه‌ام از نفس اکراه من است

در غم و عیش تفاوت نگرفتم که چو شمع

خنده وگریه همان آتش جانکاه من است

محو نسیانکده عالم گمگشتگی ام

هر که از خود به تغافل زند آگاه من است

موج گوهر سر مویی به بلندی نرسید

شوخی چین، خجل از دامن‌کوتاه من است

بیدل آن به که دود ریبشهٔ من در دل خاک

ورنه چون تاک هزار آبله در راه من است