در وادی‌ای که قدرت عجزم کمال داشت

در وادی‌ای که قدرت عجزم کمال داشت

بالیدگی چو آبله‌ام پایمال داشت

سیراب نازم از دل بی‌مدعای خویش

گوهر به جیب صافی مطلب زلال داشت

کردیم سیر وادی وحشت .سواد عشق

تا نقش پا همان رم چشم غزال داشت

-‌عون شمع جنبش مژه ها را، رختش برد

پرواز آرمیده ما طرفه بال داشت

شورطلب، ز وهم فنا سربه جیب ماند

ورنه به خاک نیز جنون احتمال داشت

سررشتهٔ هلال به خورشید محکم است

نقصان حال ما ثری ازکمال داشت

در عین وصل چشم به پیغام دوختیم

شبنم به روی‌گل نگهی در خیال داشت

اکنون علاج شبههٔ هستی که می‌کند

در سنگ نیز آینهٔ ما مثال داشت

آن حیرتی که کرد به رویت مقابلم

آیینه‌داری از دل بی‌انفعال داشت

مشکل به عیش بی‌نفسان پی برد کسی

شمع خموش سیر شبستان حال داشت

یارب شفق طراز کدامین بهار شد

رنگی که خون بیکسی‌ام زیر بال داشت

هر کس به قدر همت خود ناز می‌کند

بیدل غم تو دارد اگر خواجه مال داشت