الهی پاره‌ای تمکین رم وحشی‌نگاهان را

الهی پاره‌ای تمکین رم وحشی‌نگاهان را

به قدر آرزوی ما شکستی کج‌کلاهان را

به محشر گر چنین باشد هجوم حیرت قاتل

چو مژگان بر قفا یابند دست دادخواهان را

چه امکان است خاک ما نظرگاه بتان گردد

فریب سرمه‌نتوان داداین‌مژگان سیاهان‌را

رعونت مشکل است از مزرع ما سر برون آرد

که پامالی بود بالیدن این عاجزگیاهان را

گواهی چون خموشی نیست بر معمورهٔ دل‌ها

سواد دلگشایی سرمه بس باشد صفاهان را

ز شوخی‌های جرم‌خویش می‌ترسم که در محشر

شکست دل به حرف آرد زبان بیگناهان را

توان زد بی‌تأمل صد زمین و آسمان برهم

کف افسوس اگر باشد ندامت دستگاهان را

نشان‌ها نقش بر آب است در معمورهٔ امکان

نگین بیهوده در زنجیر دارد نام شاهان را

درین گلشن‌کهٔکسر رنگ‌تکلیف هوس دارد

مژه برداشتن‌کوهی است استغنا نگاهان را

صدایی از درای‌کاروان عجز می‌آید

که حیرت هم به راهی می‌برد گم‌کرده راهان را

مزاج فقر ما با گرم وسرد الفت نمی‌گیرد

هوایی نیست بیدل سرزمین بی‌کلاهان را