حرص پیری شیأالله از خروشم می‌کشد

حرص پیری شیأالله از خروشم می‌کشد

قامت خم طرفه زنبیلی به دوشم می‌کشد

عبرت حال‌کتان پُر روشن است از ماهتاب

غفلتی دارم که آخر پنبه گوشم می‌کشد

شرمسار طبع مجبورم که با آن ساز عجز

انتقام از اختیار هرزه‌کوشم می‌کشد

معنی‌خاصی ز حرف و صوت انشاکردنی‌ست

گفتگوآخربه‌آن لعل خموشم می‌کشد

سرخوش پیمانهٔ یاد نگاه‌کیستم

رنگ گرداندن به کوی می‌فروشم می‌کشد

فرصت هستی درین میخانه پُر بی‌مهلت است

همچو می خم تا به ساغر دو جوشم می‌کشد

آفتابم رشتهٔ ساز سحر نگسسته است

آرزو بر تخت شاهی خرقه‌پوشم می‌کشد

زین همه شوری که دارد کارگاه اعتبار

اندکی افسانهٔ مجنون به هوشم می‌کشد

نقش پای رفتگان، صفر کتاب عبرت است

دیده هر جا حلقه می‌یابد به گوشم می‌کشد

بر که بندم بیدل از غفلت خطای زندگی

کم گناهی نیست گر دوشم به دوشم می‌کشد