نباشد بی‌عصا امداد طاقت پیکر خم را

نباشد بی‌عصا امداد طاقت پیکر خم را

مدار کارفرمایی بر انگشت است خاتم را

به ارباب تلون صافدل کی مختلط‌گردد

به رنگ لاله وگل امتزاجی نیست شبنم را

کرم در گشت استغنا پرکاهی نمی‌ارزد

گداگر نیستی تا چند گیری نام حاتم را

به تقلید آشنای نشئهٔ تحقیق نتوان شد

چه امکان است سازدلربایی زلف پرچم را

ز وصل مدعا سعی طلب‌مایوس می‌گردد

به بیکاری نشاند التیام زخم مرهم را

به پاس عصمتند از بس هواخواهان رنگ گل

چو بو از حجره‌های غنچه می‌رانند شبنم را

نمایان است حال رفتگان از خاک این وادی

زنقش پا توان‌کردن سراغ ساغر جم را

هجوم پیچ و تابی زین‌گلستان دسته می‌بندم

به دامن جای گل چون زلف‌خوبان چیده‌ام خم‌را

نشاط زندگی خواهی نم چشمی مهیا کن

همین، اشک است اگرهست آبیاری نخل ماتم را

گر از زنار وارستیم فکر سبحه پیش آمد

نفس مصروف چندین پشه دارد تخم‌آدم را

شرار وحشی‌ام اما درین حیرتسرا بیدل

ز نومیدی به دوش سنگ دارم محمل رم را