زبان چو کج روش افتد جنون بد مست است

زبان چو کج روش افتد جنون بد مست است

قط محرف این خامه تیغ در دست است

زخلق شغل علایق حضور مردن برد

جدا فتاد سر از تن به فکر پا بست است

جهان چو معنی عنقا به فهم کس نرسید

که این تحیر گل کرده نیست یا هست است

کمان همت وارسته ناوکی داری

ز هر چه درگذری حکم‌صافی شست است

به زیر چرخ مشو غافل ازخم تسلیم

ز خانه‌ای که تو سر برکشیده‌ای پست است

به گوش عبرت ازین پرده می‌رسد آواز

که نقش طاقچهٔ رنگ پر تنک بست است

کشاکش نفس از ما نمی‌رود بیدل

درین محیط همه ماهی‌ایم و یک شست است