بی تو در هر جا جنون جوش ندامت بوده‌ام

بی تو در هر جا جنون جوش ندامت بوده‌ام

همچو دریا عضو عضو خویش بر هم سوده‌ام

چون زمین زین بیش نتوان بردبار وهم بود

دوش هر کس زیر باری رفت من فرسوده‌ام

در خیالت حسرتی دارم به روی کار و بس

همچو دل یک صفحهٔ رنگ امید اندوده‌ام

روزگار بی تمیزی خوش که مانند نگاه

می‌روم از خویش و می‌دانم همان آسوده‌ام

سود‌ها مزد زیان من که چون مینای می

هر چه از خودکاستم بر بیخودی افزوده‌ام

بسته‌ام چشم از خود و سیر دو عالم می‌کنم

این چه پرواز است یارب در پر نگشوده‌ام

گر چه قطع وادی امید گامی هم نداشت

حسرت آگاه‌ست از راهی که من پیموده‌ام

بسکه دارد پاس بیرنگی بهار هستی‌ام

عمر‌ها شد در لباس رنگم و ننموده‌ام

نیستم آگه چه دارد خلوت یکتایی‌اش

اینقدر دانم که آنجا هم همین من بوده‌ام

نیست بیدل باکم از درد خمار عافیت

صندلی در پرده دارد دست بر هم سوده‌ام