در تجرد تهمتی دیگر ندوزی بر تنم

در تجرد تهمتی دیگر ندوزی بر تنم

غیر من تاری ندارد چون نگه پیراهنم

رفت آن فرصت که ساز شوق گرم آهنگ بود

چون سپند از سرمه‌گیر اکنون سراغ شیونم

حیرتی گل کن گر از تمثال او خواهی نشان

یعنی از آیینه ممکن نیست بیرون دیدنم

با که گویم ور بگوبم کیست تا باور کند

آن پری روبی که من دیوانهٔ اوبم منم

چون حبابم پردهٔ هستی فریبی بیش نیست

بحر عریان‌ست اگر بیرون‌کنی پیراهنم

قید الفتگاه دل را چاره نتوان یافتن

عمر‌ها شد چون نفس در آشیان پر می‌زنم

در سراغم ای نسیم جستجو زحمت مکش

رفته‌ام چندانکه نتوانی به یاد آوردنم

بسکه سر تا پای من وحشت کمین بیخودی‌ست

نیست بی آواز پای دل شکست دامنم

سوی بیرنگی نفس هردم پیامم می‌برد

می‌رسد گردم به منزل پیشتر از رفتنم

بیدل از بس مانده‌ام چون کوه زیر بار درد

ناله جای گرد می‌گردد بلند از دامنم