موج گوهرطینتان، گر شوخی افزون کردهاند
موج گوهرطینتان، گر شوخی افزون کردهاند
پای در دامن سری از جیب بیرون کردهاند
мавҷ гуҳартинатон, гар шухи афазун карда-анд
пой дар доман сари аз ҷиб бирун карда-анд
کهکشان دیدی شکست رنگ هم فهمیدنیست
بیخودان در لغزش پا سیر گردون کردهاند
каҳакашон диди шакаст ранг ҳам фаҳамидани-ст
биходон дар лағазаш по сир гардун карда-анд
اعتباری نیست کز ذلتکشان خاک نیست
عالمی را پایمال فطرت دون کردهاند
аъатабори нест каз залат-кашон хок нест
ъолми ро пойамол фтарт дун карда-анд
نشئهٔ ناقدردانی بسکه زور آورده است
اکثری از ترک می بیعت به افیون کردهاند
нашиа ноқадардони басака зур оварда аст
акасари аз тарак мӣ-биъат ба афиван карда-анд
خلق را خواب پریشان تاکجا راحت دهد
سایه بر فرق جهان از موی مجنون کردهاند
халқ ро хоб паришон токаҷо роҳат даҳад
сойа бар фарақ ҷаҳон аз мавай маҷанун карда-анд
پر به صهبا خو مکنکاین عاریت پیمانهها
رنگی از سیلیست هرگه چهره گلگون کردهاند
пур ба саҳабо хо макан-койан ъорит пимона-ҳо
ранги аз сили-ст ҳарага чаҳара галагун карда-анд
بگذرید از شغل بام و در که جمعی بیخبر
زین تکلف دشت را از خانه بیرون کردهاند
багазарид аз шағал бом ва дар ки ҷамаъи бихабар
зин такалаф дашт ро аз хона бирун карда-анд
گل به دست و پا که بست امشب که چون برگ حنا
بوسه مشتاقان چمنها زیر لب خون کردهاند
гул ба даст ва по ки баст амашаб ки чун бараг ҳано
буса маштоқон чаманаҳо зир лаб хон карда-анд
موج گوهر بیتامل قابل تمییز نیست
مصرع ما را به چندین سکته موزون کردهاند
мавҷ гуҳар бе-томал қобал тамийаз нест
масараъ мо ро ба чандин сакта музун карда-анд
زین بضاعت تا کجا اثبات نفی خود کنم
کاستنهای مرا هم بر من افزون کردهاند
зин базоъат то каҷо асабот нафи худ канам
косатанаҳой маро ҳам бар ман афазун карда-анд
بیدل این دریای عبرت را پل دیگرکجاست
زورقی چند از قد خم گشته واژون کردهاند
бидел ин дариой ъабарт ро пал дигаракаҷост
зурақи чанд аз қад хам гашта вожун карда-анд
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- دست
- اندامِ گرفتن؛ نمادِ قدرت، بخشش و تصرف.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- شکست
- درهمشکستگی؛ نمادِ نیستی و فروریختنِ خودیِ عاشق.
- خون
- مایعِ سرخِ تن؛ نمادِ درد، شور و جگرسوزیِ عشق.
- دامن
- کنارهٔ جامه؛ نمادِ پاکی، پناه و دستآویز.
- سایه
- اثر تاریک در برابر نور؛ کنایه از ناپایداری، پیروی یا وجود کمرنگ.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- پای
- عضوِ ایستادن و رفتن؛ نمادِ ثبات و گام در راه.
- خواب
- خفتن و رؤیا؛ نشانهٔ غفلت در برابرِ بیداریِ دل.