من سنگدل چه اثر برم ز حضور ذکر دوام او

من سنگدل چه اثر برم ز حضور ذکر دوام او

چو نگین نشد که فرو روم به خود از خجالت نام او

سخن آب گشت و عبارتی نشکافت رمز تبسمش

تک و تاز حسرت موج می نرسید تا خط جام او

نه سری که سجده بنا کند نه لبی که ترک ثناکند

به کدام مایه ادا کند عدم ستمزده وام او

سر خاک اگر به هوا رسد چو نظر کنی ته پا رسد

نرسیده‌ام به عمارتی که ببالم از در و بام او

به بیانم آن طرف سخن به تامل آنسوی وهم و وظن

ز چه عالمم که به من ز من نرسیده غیر پیام او

تک و پوی بیهده یافتم به هزار کوچه شتافتم

دری از نفس نشکافتم که رسم به گرد خرام او

به هوا سری نکشیده‌ام به نشیمنی نرسیده‌ام

ز پر شکسته تنیده‌ام به خیال حلقهٔ دام او

نه دماغ دیده‌گشودنی نه سر فسانه شنودنی

همه را ربوده غنودنی به کنار رحمت عام او

زحسد نمی‌رسی ای دنی به عروج فطرت بیدلی

تو معلم ملکوت شو که نه‌ای حریف کلام او