گر قناعت را توانی داد سامان نگین

گر قناعت را توانی داد سامان نگین

پشت ناخن نیز دارد در کفت شان نگین

ای حباب از خود فروشی شرم باید داشتن

یک نفس فرصت نمی‌ارزد به بهتان نگین

دوش همت چند زیر بار منت خم شود

مفت آن خاتم که نپسندید احسان نگین

نیست ممکن از طلسم خودفروشی جستنت

نقش نتواند کشیدن پا ز دامان نگین

هر چه نومید است در رفع جنون دستگاه

هر که را ره نیست در چاک گریبان نگین

گر همین سازگرفتاریست بال اشتهار

دام هم در راه ما چیده‌ست دکان نگین

جوهر اقبال نقد هر تنک سرمایه نیست

فلس ماهی تا کجا نازد به سامان نگین

جز به نرمی منتفع نتوان شد از ارباب جاه

موم شو تا باج گیری از درشتان نگین

سستی طالع ز بس افسردگی در بار داشت

نام ما هم سر به سنگ آمد ز دامان نگین

ای نفس سرمایه اقبالت فریبی بیش نیست

چون هوا از شبنمش بندند پیمان نگین

بیدل از گل کردن نامش گریبان می‌درٌد

نقش چون تار نظر در چشم حیران نگین