باده ندارم که به ساغر کنم

باده ندارم که به ساغر کنم

گریه کنم تا مژه‌ای تر کنم

کو تب شوقی که دم واپسین

آینه را آبله بستر کنم

صف شکن ناز توانایی‌ام

تیغ گر از پهلوی لاغر کنم

تا نگهی در تپش آرام شمع

ناخن پا تا مژه شهپر کنم

تهمت آسودگی‌ام داغ کرد

رفع خجالت به چه جوهر کنم

کاش درین عرصه به رنگ شرار

از نفس سوخته سر بر کنم

در همه‌کارم اگر این است جهد

خاک به سر از همه به ترک نم

نیست کسی دادرس هیچکس

رعد نی‌ام گوش که را کر کنم

تر شود از شرم لب تشنه‌ام

خشکی اگر تهمت ساغر کنم

عزتم این بس که چو موج گهر

پای به دامن کشم و سر کنم

حسرت دیدار نیاید به شرح

تا به کجا آینه دفتر کنم

بیدل از آن جلوه نشان می‌دهد

قلزمی از قطره چه باور کنم