زبان فرسوده نقدی را که شد پا بسته سودایش

زبان فرسوده نقدی را که شد پا بسته سودایش

قیامت دارد امروزی که در یادست فردایش

محیط عشق بر محرومی آن قطره می‌گرید

که دهر از تنگ چشمی در صدف وامی‌کند جایش

درین گلشن نه تنها بلبل‌ست از خانه بر دوشان

که عنقا هم غم بی‌آشیانی کرد عنقایش

اگر کام امیدی بر نگرداند می هستی

توان پیمانه پر کرد از شکست رنگ مینایش

حضور آفتاب از سایه‌گرد عجز می‌چیند

ز پستی تا برون آیی نگاهی کن به بالایش

فزودن‌ها نقاب وحشت است اجزای امکان را

نیابی جز شرر سنگی که بشکافی معمایش

برون از عرض نقصانم کمالش عالمی دارد

نمودم قطره‌واری موج سر دادم به دریایش

زیارتگاه احوال شهید کیست این گلشن

که در خون می‌تپد نظاره از رنگ تماشایش

به زندان داشت عمری جرأت جولان غبارم را

به دامن پا کشیدن داد آخر سر به صحرایش

ترحم کن بر آن بیدل که از افسون نومیدی

به مطلب می‌فشاند دست و بر خود می‌رسد پایش