دل تا به کی‌ام جز پی آزار نگردد

دل تا به کی‌ام جز پی آزار نگردد

ظلم است گر این آبله هموار نگردد

عمری‌ست به تسلیم دوتایم چه توان کرد

بر دوش کسی نام نفس بار نگردد

بند لب عاشق نشود مهر خموشی

در نی گرهی نیست که منقار نگردد

حیف از قدم مرد که در عرصهٔ همت

سربازی شمعش گل دستار نگردد

مطلوب جگر‌سوختگان سوز و گدازی‌ست

پروانه به گرد گل و گلزار نگردد

برگشتن از آن انجمن انس محال است

هشدار که قاصد ز بر یار نگردد

بر نقطهٔ دل یک خط تحقیق تمام است

پرگار بر این دایره هر بار نگردد

بیرون نتوان رفت به هر کلفت آنتن بزم

گر تنگی اخلاق دل افشار نگردد

بی‌باکی سعی تو به عجز است دلیلت

گر پا نزنی آبله بیدار نگردد

بگذار دو روزی ز هوس گرد برآریم

هستی سر وهمی‌ست که بسیار نگردد

هر چند حیا باب ادبگاه وصالست

یارب مژه پیش تو نگونسار نگردد

بیدل به سر از پرتو خورشید تو دارد

آن سایه که پیش و پس دیوار نگردد