چون حبابم الفت وهم بقا زنجیر پاست

چون حبابم الفت وهم بقا زنجیر پاست

خانه بر دوش طبیعت را هوا زنجیر پاست

درگرفتاریست عیش دل که مجنون تو را

مطرب ساز طرب‌کم نیست تا زنجیر پاست

چون کنم جولان به کام دل که با چندین طلب

از ضعیفی‌ها چو اشکم نقش پا زنجیر پاست

طاقتی‌کو تاکسی سر منزلی آرد به دست

هر کجا رفتیم سعی نارسا زنجیر پاست

مرد را کسب هنر دام ره آزادگی‌ست

موج جوهر آب جوی تیغ را زنجیر پاست

بی‌تأمل، از مزار ما شهیدان نگذری

خاک دامنگیر ما بیش از حنا زنجیر پاست

خط پشت‌لب چو ابرو نیست بی‌تسخیر حسن

معنی آزاد است اما سطرها زنجیر پاست

ما زکوری اینقدر در بند رهبر مانده‌ایم

چشم اگر بینا بود برکف عصا زنجیر پاست

خاکساری نیز ما را مانع وارستگی‌ست

تا بود نقشی به جا از بوریا زنجیر پاست

قید هستی تا نشد روشن‌جنون موهوم بود

آنکه ما را کرد با ما آشنا زنجیر پاست

بر بساط پایهٔ وهم آنقدر تمکین مچین

سلطنت را سایهٔ بال هما زنجیر پاست

عالمی در جستجوی راحت از خود رفته‌است

می‌روم من هم ببینم ناکجا زنجیر پاست

بیخودان اول قدم زین عرصه بیرون تاختند

ای جنون رحمی که ما را هوش ما زنجیر پاست

بیدل از توصیف زلف و کاکل این گل‌رخان

مقصد ما طوق گردن مدعا زنجیر پاست