بی‌کمالی نیست دل از شرم چون می‌گردد آب

بی‌کمالی نیست دل از شرم چون می‌گردد آب

از عرق آیینهٔ ما را فزون می‌گردد آب

از دم گرم مراقب‌طینتان غافل مباش

کزشرارتیشه اینجا بیستون می‌گردد آب

تاب خودداری ندارد صاف طبع از انفعال

می‌شود مطلق‌عنان چون سرنگون می‌گردد آب

کیست‌کز مرکز جداگردیدنش زنگی نباخت

خون دل از دیده تا گردد برون می‌گردد آب

در محبت گریه تدبیر کدورت‌ها بس است

گرغشی‌داری به صافی رهنمون می‌گردد آب

سوز دل چون شمعم از افسردگی‌ها شد عرق

آنچه آتش بود در چشمم‌کنون می‌گردد آب

سیل آفت می‌کند معماری بنیاد شرم

خانه‌آرایان گوهر را ستون می‌گردد آب

منتهای‌کار سالک می‌شود هم رنگ درد

چون ز شاخ و برگ در گل رفت خون می‌گردد آب

همچو شبنم سیر اشک ما به دامان هواست

در گلستان محبت واژگون می‌گردد آب

دام سودا می‌کند دل را هجوم احتیاج

از فسون موج زنجیر جنون می‌گردد آب

دل چه باشد تا نگردد خون به یاد طره‌اش

گر همه سنگ‌است بیدل زین‌فسون می‌گردد آب