گر لبی را به هوس نالهکمین میکردم
گر لبی را به هوس نالهکمین میکردم
صدکمند از نفس سوخته چین میکردم
гар лаби ро ба ҳус нола-камин мӣ-кардам
садакаманд аз нафас сухта чин мӣ-кардам
دل اگر غنچه صفت بوی نشاطی میداشت
صد تبسم ز لب چین جبین میکردم
дил агар ғанача сафт бавай нашоти мӣ-дошт
сад табасам з лаб чин ҷабин мӣ-кардам
گر خیال چمنت رخصت شوقم میداد
بی نگه سیر پریخانهٔ چین میکردم
гар хаёл чаманат рхаст шуқам мӣ-дод
би нга сир парихона чин мӣ-кардам
اینقدر خنده کز افسون هوس رفت به باد
صبح میگشت اگر آه جزاین میکردم
айанқадар ханда-каз афасун ҳус рафт ба бод
субҳ мӣ-гашт агар о ҷазойан мӣ-кардам
خانمان پا به رکاب هوس سوختنست
کو شراری که منش خانهٔ زین می کردم
хонамон по ба ракоб ҳус сухатан-ст
ку шарори-ки манаш хона зин мӣ кардам
گر به محرومی تمثال نمیسوخت نفس
خانهٔ آینه زنگار نشین میکردم
гар ба маҳаруми тамасол нами-сухт нафас
хона оина зангор нашин мӣ-кардам
با سجود درت امروز سر و کارم نیست
مشت خاکم به عدم نیز همین میکردم
бо саҷуд дарт амаруз сар ва корм нест
машт хокам ба ъадам низ ҳамин мӣ-кардам
شغل نظمم درد از خاک شدن بخیه راز
که من سوخته فکر چه زمین میکردم
шағал назмам дард аз хок шадан бахиа роз
ки ман сухта факар ча замин мӣ-кардам
از دل سوخته خاکستر یأسی ندمید
تا کبابی که ندارم نمکین میکردم
аз дил сухта хокастар йоси надамид
то кабоби ки ндорм намакин мӣ-кардам
عشق نقشی ندمانید ز داغم بیدل
تا جهان را پر طاووس نگین میکردم
ишқ нақаши надамонид з доғам бидел
то ҷаҳон ро пур товавас нгин мӣ-кардам
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آینه
- سطح بازتابنده؛ در شعر نماد خودشناسی، صفا و جلوه است.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- ناله
- فریادِ دردمندانه؛ آوای سوز و شکوهٔ عاشق.
- خیال
- صورت ذهنی و وهم؛ جهان تصور در برابر حضور عینی.
- هوس
- آرزوی زودگذر؛ میلِ نفسانی در برابرِ عشقِ راستین.
- صبح
- آغاز روشنایی پس از شب؛ نشانه امید، گشودگی یا بیداری.
- عشق
- مهرِ سوزان؛ نیرویِ بنیادینِ هستی و راهِ فنا.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- عدم
- نیستی؛ نبودن در برابر هستی و گاه مرتبه پیش از ظهور.