نشستهای ز دل تنگ بر در تصدیع
نشستهای ز دل تنگ بر در تصدیع
دمی که واشود این قفل عالمیست وسیع
нашаста-эй з дил танг бар дар тасадиъ
дами-ки вошуд ин қафал ъолмист васиъ
به خویش گر نرسی آنقدر غرابت نیست
که سرکشیدهای از کارگاه صنع بدیع
ба хеш гар нарси онақадар ғаробат нест
ки саракашида-эй аз кораго санаъ бдиъ
طلب ز هرچه تسلی شود غنیمتگیر
به جوع میمکد انگشت خوبش طفل رضیع
талаб з ҳарача тасали шуд ғанимат-гир
ба ҷуъ мӣ-макад ангашт хобаш тафал рзиъ
قیامت است طمع ز امتلا نمیمیرد
که تا به حلق رسیده است میخورد تشنیع
қиёмат аст тамаъ з аматало нами-мирд
ки то ба ҳалқ рсида аст мӣ-хурд ташаниъ
چه غفلت است که چون شمع گل به سر باشی
به زیر تیغ نشستن ندارد این تقطیع
ча ғафалат аст ки чун шамъ гул ба сар боши
ба зир тиғ нашастан надорад ин тақатиъ
به گرد قاصد همت رسیدن آسان نیست
ز مقصد آنطرفش برده گامهای وسیع
ба-гард қосад ҳамат рсидан осон нест
з мақасад онатарфаш барда гомаҳой васиъ
بدون خاک حضور یقین نشد روشن
چراغ نقش قدم داشت این بساط رفیع
бдун хок ҳазур йқин нашад рушан
чароғ нақш қадам дошт ин басот рфиъ
بقا فنا به کنار و فنا بقا به بغل
همین ربیع و خریفست هم خریف وربیع
бақо фано ба-канор ва фано бақо ба бағал
ҳамин рабиъ ва харифаст ҳам хариф варабиъ
ز شرم چشم گشودن به بارگاه حضور
عرق تو آینه پرداز تا بریم شفیع
з шарм чашм-гашудан ба-бораго ҳазур
ъарақ ту оина пардоз то барим шафиъ
پس از تأمل بسیار شد عیان بیدل
که علت است تفاوتگر مطاع و مطیع
пас аз томал басиор шуд ъион бидел
ки ъалат аст тафоватагар матоъ ва матиъ
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آینه
- سطح بازتابنده؛ در شعر نماد خودشناسی، صفا و جلوه است.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- نقش
- تصویر و اثر؛ گاه صورت ظاهری در برابر حقیقت.
- گرد
- غبار و خاک؛ نشانه محوی، ناپایداری و حجاب دیدن.
- عرق
- تراوشِ پوست؛ نمادِ شرم، خجلت و لطافتِ رخسار.
- شرم
- حیا و آزرم؛ پروای درونی در برابرِ معشوق و حق.
- قدم
- پا یا گام؛ نشانهٔ آمدن، حضور و سلوکِ راهِ معنا.
- تیغ
- شمشیر و لبهٔ تیز؛ نمادِ قهرِ معشوق و جراحتِ عشق.
- طلب
- جُستن و خواستن؛ کششِ سالک در پیِ حق و معشوق.
- غفلت
- بیخبری و بیتوجهی؛ خوابِ دل و حجابِ راهِ آگاهی.
- قیامت
- رستاخیز؛ نمادِ آشوبِ بزرگ و شورِ بیاندازه.