به تو نقش صحبت ما، چقدر بجا نشسته

به تو نقش صحبت ما، چقدر بجا نشسته

توبه ناز و ما در آتش، تو به خواب و ما نشسته

سرو برگ جرآت دل به ادب چرا نسوزد

که سپند هم به بزمت زتپش جدا نشسته

چه قیامت است یارب به جهان بی‌نیازی

که ز غیب تا شهادت همه جا گدا نشسته

چه نهان، چه آ‌شکارا نبری خیال وحدت

که ز دیده تا دل اینجا همه ما سوا نشسته

مرو ای نگه به گلشن که به روی هر گل آنجا

ز هجوم چشم شبنم عرق حیا نشسته

چو عدو زند دو زانو نخوری فریب عجزش

که به قصد جان تفنگی به سر دو پا نشسته

همه امشبت مهیا تو در انتظار فردا

نکنی که نقش وهمت ز امل‌کجا نشسته

به رهی که برق تازان همه نقش پای لنگند

به کجا رسیده باشم من بی‌عصا نشسته

به هزار خون تپیدم که به آبله رسیدم

چقدر بلند چیند سر زیر پا نشسته

هوس کلاه شاهی ز سرت برآر بیدل

به چه نازد استخوانی که بر او هما نشسته