باد

1

غبار ما، همان باد فنا خواهد ز جا بردن / چه‌ لازم چون سحر منت‌ کشیدن از نفس‌ اینجا

2

نداشتیم به وهم آنقدر دماغ تپیدن / به باد داد نفس خاک آرمیدهٔ ما را

3

من آن عاجز سجودم کز پی طرف جبین من / به دوش باد می‌آرند خاک آستان‌ها را

4

اجزای ما چو صبح نفس‌پرور است و بس / شیرازه کرده‌اند به باد این کتاب را

5

چون سلیمان هم‌گره بر باد نتوانست زد / ای حباب این سرکشی بر عمر مستعجل چرا

6

برنمی‌دارد عمارت خاک صحرای جنون / خواهی آبادم کنی بر باد ده تعمیر را

7

رفع هوس زندگی‌ام باد فناکرد / اندیشهٔ خاک آب زد این آتش خس را

8

در حباب و موج این دریا تفاوت بیش نیست / اندکی باد است در سر صاحب اورنگ را

9

عروج چرخ را عنوان عزت خواندهٔ لیکن / چنین بر باد نتوان داد الا فرد باطل را

10

خاک هستی یک قلم در دامن باد فناست / من ز روی خانه می‌یابم هوای بام را

11

می‌رسد ناز غبارم بر دماغ بوی‌گل / گر همه عشقت به باد ارزنده می‌گیرد مرا

12

گردون‌که داغش باد مه‌، تا نشکند صبحم‌کله / در پردهٔ روز سیه می‌پرورد شام مرا

13

می‌رود از موج بر باد فنا نقش حباب / تیغ خونخوارست بیدل چین پیشانی مرا

14

کردم رقم به‌کلک نفس مد ناله را / دادم به باد شعلهٔ شوقت رساله را

15

حباب باد پیمای تو وهمی در قفس دارد / توشمع هستی اندیشیده‌ای‌فانوس خالی را

16

عیشْ داندْ دلِ سرگشتهْ پریشانی را / ناخدا باد بود کشتیِ توفانی را

17

ز فیض صدق اگر دارد کلامت بوی آگاهی / به باد یک نفس چشم جهانی چون سحر بگشا

18

گر دهد صدبار گردون خاک عالم را به باد / بشکند آشفتگی رنگی به روی گرد ما

19

از طراوتگاه عشرت نوبهار باغ ناز / باد چشم ما سفال جوش ریحان شما

20

کهسار را ز نالهٔ ما باد می‌برد / کس را به درد عشق مباد اشتراک ما

21

در شعله‌زار داغ هوا نیز آتش است / ای باد صبح نگذری از بوستان ما

22

به باد سعی جنون رفت رنگ جوهرتسکین / چنین‌که تاخت‌که نعل فرس شد آینهٔ ما؟

23

شمع دماغ تک زدن داد به باد سوختن / برتن ما سری نبود آبله داشت پای ما

24

تانفس هست‌به‌دل زمزمهٔ شوق رساست / گم نسازد اثر باد‌ه‌، خروش مینا

25

مدعا بر باد رفت از آمد و رفت نفَس / نغمه گم شد در غبار وحشت مضراب‌ها

26

در بیابانی که ما فکر اقامت کرده‌ایم / می‌رود بر باد مانند صدا کُهسارها

27

خفت‌کش خیالی باد سرت حبابی‌ست / تا کی حریف بودن با این‌ کدو به دریا

28

سعی روزی با بلای بی‌امان جوشیدن است / بیشتر درگردش از باد تفنگ است آسیا

29

زگریه خاک جهان بی‌تو داده‌ایم به باد / هنوز چون مژه‌ها می‌زنیم چنگ درآب

30

عمر از تلاش باد به‌کف چون نفس گذشت / چیزی نیافت کس که بیرزد به این طلب